NL EN
DE FR

Emile van der Kruk

< Ga terug naar het overzicht

Emile van der Kruk (1956) werkt hoofdzakelijk in hout. Meestal is dat populier. Dat hij voor hout heeft gekozen, heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat het een levend materiaal is. Je kunt er aan afzien hoe het gegroeid is. Om die reden werkt hij ontstaanssporen niet weg, ze blijven vrijwel altijd zichtbaar wat een sober effect tot gevolg heeft.

Hij gaat opmerkelijk onorthodox, noem het eigenzinnig, met hout om. Hij kent er de beperkingen van en buit die in feite flink uit om te ervaren dat materiële restricties er zijn om te worden overwonnen. Hij ontworstelt zijn vormen uit het hout door van een kettingzaag gebruik te maken. Dat levert op zijn zachtst gezegd niet de fijnzinnige elegantie op die men van een in marmer werkende beeldhouwer mag verwachten. In tegendeel, het weghakken van hout met de grove zaag levert een basale vorm op die op het eerste oog ruig en hardvochtig gearticuleerd oogt. Omdat Van der Kruk het oppervlak van het materiaal behalve met verf niet meer verder afwerkt, krijgt de vorm een conceptueel karakter.

Van der Kruk creëert vaak een podium in zijn beeld, al dan niet plat-ruimtelijk. Het podium blijkt een dienblad te zijn waar eigen wetten voor gelden en een eigen ruimtelijkheid.

Bij Van der Kruk moet de kijker zich afvragen of de schijnbare realiteit die door de humor als het ware ontnuchterd wordt, wel zo reëel is. Verwijst hij daarmee impliciet naar de (ir)reële wereld van de perspectiefmagiër M.C. Escher. Voor Van der Kruk is zijn omgang met het aldus gestuurde perspectief geen doel op zich. Hij gebruikt dit soort middelen om de kijker op een heel indringende manier op de psychologische lading van het beeld te wijzen. Zo werkt het als een emotioneel expressiemiddel.

Stichting Utopa actualiseert en stimuleert creatieve talenten van mensen
Lees verder Stichting Utopa