Wim Lemmens

Wim Lemmens werkt in Oss en voltooide eind van de jaren 70 zijn studie aan Academie St. Joost in Breda waar hij zich specialiseerde in schilderkunst en monumentaal ontwerp. Daarna trok Lemmens met een Italiaanse vriend naar Pietrasanta. Gedurende enkele jaren assisteerde hij kunstenaars en startte de ontwikkeling van zijn eigen werk. Met de lokale artisani werkte Lemmens aan beelden voor andere kunstenaars. Van hen leerde hij het handwerk. Wim Lemmens kan met enthousiasme vertellen over de printbeitel, spitsbeitel, tandbeitel, vlakbeitel, rondeel of de letterbeitel. En over frijnen, schuren en boucharderen.

In zijn atelier liggen talloze boekjes, schetsen en tekeningen van modellen. Wanneer Lemmens het hakken van een tors voorbereidt, maakt hij nauwkeurige tekeningen waarin schematisch het lichaam in vieren wordt gedeeld. Hij maakt aanzichten van alle kanten en maakt vervolgens een model in gips of in het makkelijk te bewerken gasbeton. De variatie in die torsen zit in de verscheidenheid aan lijnen die bij elke tors weer een andere beweging in gang zet.

Wim Lemmens werkt altijd van tekening naar uitvoering en als hij het menselijk lichaam als onderwerp neemt, staat belijning en beweging centraal. Overigens werkt Lemmens niet met menselijke modellen – heel soms vraagt hij zijn kleindochter in een bepaalde houding te gaan staan. Het gaat hem om de lijnen die de vormen definiëren. “Mijn torso’s zijn maar uit een paar lijnen opgebouwd. In die belijning is de lichtval essentieel.” Lemmens speelt met de dikte van de belijning in het oppervlak van het marmer, alsof hij een potloodstreep zet. Een heldere belijning levert valschaduwen op die de vorm accentueren. Lemmens is niet bewust bezig met figuratie of abstractie, het gaat om het weergeven van een vorm, hij werkt niet in details. Het liefst werkt hij met steen zonder al te veel tekening erin.

Wim Lemmens heeft een strak werkschema van half tien ‘s morgens tot drie uur ‘s middags.  

Voorlopig denkt de 77-jarige* beeldhouwer nog niet aan stoppen. Of hij altijd de menselijke figuur als uitgangspunt blijft nemen weet Lemmens niet: “Ik ga misschien ooit wel de vrijheid opzoeken door de menselijke figuur los te laten om naar de natuur werken, want de grillige natuur, die vormt zichzelf.”

*2026